Editor, aetherea splendes qui patris in arcE,

Regnator mundi fautorque redemptor et auctoR,

Militibus dignis reseras qui regna poloruM,

Olim conclusos culpa parientis AvernO

5

Luminis aeterni revehis qui, Christe, tribunaL

David psalmicanus praesaga carminis illuD

Voce prius modulans, dudum miranda relatV

Sacra futurorum qui prompsit dogmata vateS

Confer rusticulo, quo possim Caesaris in hoC

10

Eximii exiguo modulanter poscito ritE

Carmine gesta loqui. Nymphas non deprecor istuC,

Insani quondam ut prisci fecere peritI,

Nec rogo Pierides, nec Phoebi tramite limeN

Ingrediar capturus opem, nec Apollinis almI,

15

Talia cum facerent, quos vana peritia lusiT

Horridus et teter depressit corda VehemotH

Limina siderei potius peto luminis, ut soL

Verus iustitiae dignetur dona precatV

Dedere; namque mihi non flagito versibus hoc, quoD

20

Omnia gestorum percurram pectine parvO

In quibus et magni possunt cessare magistrI,

Caesaream flectant aciem, sed cantibus huc huC

Incipiam celebrare. Fave modo, Christe, precantI

Carmina, me exilio pro quis nunc principis ab hoC

25

Auxilium miserando levet, qui celsus in aulA

Erigit abiectos, parcit peccantibus, atquE

Spargit in inmensum clari vice lumina soliS

Alta regis Christi princeps qui maxime sceptrA,

Res Hludowice pie, et pietatis munere CaesaR

30

Insignis meriti, praeclarus dogmate ChristI,

Suscipe gratanter, profert quae dona NigelluS

Ausulus acta tamen qui tangere carmine vestrA.

Regis ob aeterni vestro qui pectore sempeR

Mansit amor, Caesar, famulum relevato cadenteM,

35

Altitonans Christus vos quo sublimet in aethrA.